ช้าไปซะแล้ว

posted on 14 May 2008 15:17 by gooddevil

ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์

ทุกคนก็ย่อมมีความหวัง และความฝัน

แน่ละถึงบางอย่างมันจะเพ้อเจ้อไปบ้าง

แต่มันก็ทำให้เรา มีเป้าหมายที่จะมุ่งไป

จริงอยู่บางอย่างดูเหมือนว่าคงเป็นได้แค่ฝัน

แต่ถ้าไม่ลอง...จะไปรู้ได้ไงว่าเป็นแค่ฝันจริงๆหรือเปล่า

คิด...แล้วต้องทำ

ทำ...ต้องให้ดีที่สุด

ถ้าทำดีที่สุดแล้ว แล้วไม่สำเร็จก็คิดซะว่า มันไม่ใช่วันของเรา

แต่อย่าท้อแท้

ต้องสู้ต่อไป ต้องพยายามอีก

ต้องทำ ให้ดีกว่าเดิม

ต้องสู้ให้ถึงที่สุดจนกว่าจะได้มา

ถึงแม้จะดูเหนื่อยสักหน่อย

แต่ตอนจบ ก็มีความสุขดีใช่มั้ยล่ะ ^^

-------------------------------------------------------------------

วันนี้มาแปลกแฮะ เหอๆๆๆ

ไม่ใช่อะไรหรอกครับ

แค่คิดว่าตัวเองเป็นคนประเภท

"ทำเป็นทุกอย่าง แต่...ไม่ดีซักอย่าง" น่ะครับ

เหมือนจะดีเลยครับ

แต่ผมว่ามันไม่ค่อยดีเลย ดูจับฉ่ายพิก๊ล

เพราะผมรู้สึกว่าใคร เอาอะไร มาให้ทำ ชวนทำอะไร แบบมีความหวังแฝงมา

ผมเองมักจะออกตัวก่อนเสมอว่า

"ทำได้น่ะทำได้อยู่ แต่ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกนะ"

เพราะผมเองก็เป็นห่วงกับการที่ใครบางคน คาดหวังอะไรกับเราน่ะครับ

ถ้าทำได้ดี เค้าชอบคนทำอย่างเราก็ดีใจจริงมั้ยครับ

ได้เห็นคนอื่นมีความสุขจากสิ่งที่เราทำ

แต่ถ้าไม่...คนที่จะทุกข์ก็เราอีกหล่ะครับ

 

จริงๆแล้วที่ผมทำเป็นหลายๆอย่างอาจเป็นเพราะ

ผมเป็นพวก "เบื่อง่าย" น่ะครับ

นิดๆหน่อยๆก็จะไม่เอาแล้ว ถ้าไม่ถูกใจ ผมจะไม่ทนเด็ดขาด

แต่เนื่องด้วยผมเป็นพวกรู้ตัวช้านะครับ

กว่าผมจะบอกกับตัวเองว่าพอเถอะ ผมก็ถลำตัวไปเยอะแล้ว เสมอๆ - -"

แต่ถ้าลองผมชอบอะไรจริงๆจังๆไปแล้ว

ยากครับ ยากที่เปลี่ยนใจให้เลิก

นอกจากจะฆ่าผมให้ตาย เจร้ยยยย 

 

แต่ก็นั่นละครับ ผมเองยังเป็นแค่มนุษย์ ธรรมดาเดินดินกินข้าวแกงคนนึง

ที่บางครั้งก็ไม่เข้าใจอารมณ์ตัวเองว่า

แอร๊ย นี่ตรูเป็นห่านไรฟร้า

 

เหมือนตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินทางผิดเลย

เหมือนมาอยู่ในที่ที่ถูกต้องแล้ว แต่...ยังไม่ถูกจุดน่ะครับ

ถูกที่ แต่ ไม่ถูกจุดนี่แย่กว่าอยู่ผิดที่อีกนะครับ

เพราะอยู่ถูกที่เนี่ย สภาพแวดล้อมมันเหมือนถูกกระตุ้นครับ

กระตุ้นให้ไปที่ที่ถูกที่ควรน่ะครับ

 

ที่พูดอยู่ผมหมายถึงที่เรียนครับ...

ผมรู้สึกว่าอยู่ถูกมหาลัย แต่ไม่ถูกคณะ ซะงั้น...

ที่เรียนอยู่ถามว่าเรียนได้ไหม...ได้ครับ

แต่ผมเรียนไปงั้นๆ เรียนไปเพื่อเอากระดาษของแท้เลยครับ

รู้สึกเหนื่อยครับ...

บางทีก็ท้อครับ แต่ผมจะทำอะไรได้ละครับ

เพราะผมรู้ตัวช้าไปแล้ว นี่มันเกือบจะสองปีแล้ว แก้ไขตอนไปก็เสียเวลาครับ

อันที่จริง

ผมเคยคุยกับแม่เรื่องนี้ตั้งแต่ตอนแรกแล้วหล่ะครับ

บอกแล้วว่าผมไม่ชอบนะ ผมทำได้ไม่ดีหรอก ขอโอกาสอีกครั้ง ผมพยายามคุยแล้ว

แต่แม่ผมไม่ยอม มันเสียเวลา แม่ยืนยันว่าผมเรียนได้ แม่บอกว่าแม่รู้

ครับแม่พูดถูก ผม (ทน) เรียนได้

 

ผมนึกถึงตอนเรียนมัธยม ทำงานวิชาศิลปะส่งอาจารย์

ทั้งงานเดี่ยว และ คู่

ถ้างานคู่ผมกับเพื่อนสนิทมักจับคู่ทำงานด้วยกันเสมอ

ถ้าทำด้วยก็แล้วงานไม่สำเร็จผม มักจะขอรับไว้ทำต่อจนเสร็จเสมอ

มันเหนื่อยก็จริงครับ เพราะแต่ละชิ้นเหมือนไม่ได้สั่งเด็กมัธยม

อย่างเช่นทำภาพเลียนแบบภาพฝังมุกเป็นต้น

ผมต้องเอาซีดีเสียๆมานั่งตัดให้ได้มุมพอดี

ไปติดบนกระดานให้เรียงตัวไม่เป็นระเบียบแต่ดูสวย

ต้องเคลือบซีดีพวกนั้นด้วยเรซิ่น

เอามาวาดลายไทยด้วยอินเดียอิงค์ แล้วค่อยๆถมดำไปทีละนิดๆ

แล้วเอาไปเคลือบเรซิ่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ต้องเนียนครับ ยากมากๆ

แต่ตอนทำเสร็จผมก็รู้สึกสนุก รู้สึกดี ที่มันเสร็จได้เพราะผมและเพื่อน

รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ทำงานทุกๆชิ้นด้วยตัวเอง

แม้จะเฉียดเส้นยาแดงบ้างบางชิ้น

แต่นั่นละครับ ความสนุกของมัน

สเน่ห์การปั่นเจียนตาย แต่ต้องให้ออกมาสวย

สเน่ห์ของการเผางานกันตาย แต่ออกมาพอใจทุกฝ่าย

ผมชอบครับ สนุกมาก

แค่นึกถึงก็มีความสุขแล้วครับ ^^

(ผมพิมพ์ไปอมยิ้มไปเลยครับ พอนึกถึง)

 

แต่ตอนนี้ผม...ต้องนั่งอ่านนั่งจำอะไรต่อมิอะไร

ขณะที่รอบๆข้างผม มีคนนั่งวาดรูป ระบายสี แบกกระดานวานรูป

ถือกล่องสี แบกขาตั้งกล้อง เลนส์อันเท่าบาซูก้า

อยู่รอบๆตัวผม

 

มันเหมือนจะไม่มีอะไรครับ

แต่ผม (โคตร) อิจฉาเลยครับ

ผมได้แต่ยิ้มไกลๆ ให้คนเหล่านั้น แค่ดูผมก็สุขแล้วครับ ดีใจแทนครับ

(ผมไม่ได้ไปแอบชอบใครหรอกครับ แหะๆ พูดเหมือนคนแอบรักพิกล) 

รู้ตัวกัน แล้ว ก็ได้ลงมือทำกัน

แต่ผม...นั่งทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ครับ

แต่ก่อนผมวาดได้เรื่อยๆครับ ไม่ต้องอะไรเลย

เดี๋ยวนี้ผมวาดแต่การ์ตูนครับ เพราะวาดหลังอ่านการ์ตูน

เพราะความสุขของผมมันยังตกค้างอยู่

มันอธิบายไม่ได้ก็ต้องวาดครับ

 

เอาเป็นว่าขอให้ทุกคน รู้ใจตัวเองกันนะครับ

อย่าให้ใครบังคับเราทำอะไร

^^

จะกลับบ้านแล้วครับ ประมาณสองสัปดาห์

ผมเพิ่งได้ปิดเทอม เพราะผมลงซัมเมอร์

ผลสอบ...ผมไม่มั่นใจอะไรเลยครับ

ผม...ไม่มั่นใจอะไรแล้วทั้งนั้นหล่ะครับ

 

เอนทรี่ก่อนขอบคุณทุกๆคนมากครับที่แวะมาชมภาพถ่ายของผม

ขอบคุณที่ชอบครับ แล้วก็ขอบคุณทุกข้อแนะนำครับ

จะเอามาปรับใช้ครับ ถ้ามีโอกาสไปถ่ายอีกจะเอารูปมาลง มาฝากแน่นอนครับ

มหาลัยผมมุมสวยๆเยอะครับ แค่ยังไม่มีใครเอามาเผยแพร่ เหะๆ

ผมมันยิ่งพวกมองต่างมุมซะด้วย เอาหมดแหละครับมุมแปลก เหะๆ

edit @ 14 May 2008 16:04:48 by ~BAkA -*- MAf!A~

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry


อ๊าา ผักเข้าใจอ้ะคะ
แต่ในเมื่อแ้ก้อะไรไม่ได้แล้ว เราก็ต้องเดินหน้าต่อไป
ส่วนสิ่งที่เราชอบ หรือรักเอราก็สามารถเก็บมาเป็นงานอดิเรกของเราได้นะคะ
ยังไงก็ต้องพยายามต่อไปละคะ!!

ขอเป็นกำลังใจให้นะคะbig smile

บางครั้งนะคะ ที่เราต้องเปลี่ยนเป้าหมายของเราเองอ้ะคะ
อื้มม!. ถึงยังไง ทุกคนเองก็คงเหมือนกันนั้นคือการไปสู่เป้าหมายที่วางไว้
ไม่ว่าเราจะเรียนทางไหนก็สามารถประสบความสำเร็จน้อ

...อ๊าา! สู้ๆๆ นะคะbig smile

ปล1. ภาพบนเฮด --- ชอบท้องฟ้าแบบนั้นมากเลยอ้ะคะ
ปล2. เหลือบไปมองเห็นบีจี ...อร๊างง D18 บันซายยย!!
สิ่งที่ถนัดกับรักมันไม่เหมือนกันเนอะเจ้
บางอย่างอยู่กับมันได้ก็จริงแต่ไม่ชอบ
ไอ้ที่อยากอยู่ด้วยจริงๆมันดันไม่อยู่กับเรา

แต่คนที่อยู่กับอะไรนานๆแล้วรู้ตัวแล้วว่าไม่ใช่
ยังไม่มันก็...ฝืนใจไปหน่อย ถึงจะรู้ว่าทนได้ก็เหอะ
เผอิญให้ว่าตอนนี้ปุ้นยังมีโอกาสให้เลือกอยู่ ก็จะทำให้มันดีที่สุด(เหมือนที่เจ้อวยพรเหมือนจะส่งไปรบอ่ะ คึคึ)

เจ้เดินหน้าแล้ว ห้ามท้อ อิจฉาพวกแบบกระดานก็ไปซื้อมาแบกแล้ววาดมั่งเลย!!! แค่นี้เอง คึคึ
"ทำเป็นทุกอย่าง แต่...ไม่ดีซักอย่าง"

ประเภทเดียวกันเลยครับเจ้

เป็นเอนทรี่ที่ยาวและอุดมไปด้วยสาระจริง ๆ ครับ

ว่าแต่ลูกเจ้ตัวม่วง ๆ เนี่ย

ดู... เอ่อ น่ารักแปลก ๆ ดีนะครับ
อืมมมมมมมมมม เข้าใจอ่ะ เพราะเราเป็นคนนึงที่.....อิจฉานะ อิจฉาคนที่ได้ตามฝันตัวเองอย่างเต็วตัว มีเวลาว่างทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ตัวเองชอบเต็มที่

เราก็มีฝันส่วนตัวล่ะ เป็นฝันที่สวนทางกับการเรียนของเรามากมาย เวลาที่เราจะตามฝันมันก็น้อยแหละ ทำให้ทำไม่ได้ดีเลย 5555+ บางทีก็ท้อนะ ท้อจนอยากเลิกเรียนคณะที่เรียนอยู่ไปเลยล่ะ แล้วตามความฝันของเราอย่างเต็มที่ แต่ความฝัน มันช่วยให้เราอิ่มท้องไม่ได้ แค่เราน่ะไม่เท่าไหร่ แต่พ่อแม่เรา ญาติๆเราอีก พอคิดได้แบบนั้นก็เลยทนเรียนต่อไป ฮ่าๆๆๆ =="

เราน่ะ อยากทำหลายๆอย่างมากๆเลยนะ แต่ทุกอย่างที่เราทำ ไม่มีอย่างไหนดีเลย ไม่สิ อาจจะดี แต่ก็ดีแค่ปานกลาง เราอยากทำอะไรให้ใันดีที่สุด แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่เป็ด ที่บินก็ได้ ว่ายน้ำก็ได้ แต่แต่ละอย่างที่ทำ มันทำได้ไม่ถึงที่สุด ทำได้แค่......พอได้ พอเป็น มันรู้สึกแย่อ่ะนะ 555555+ ==" อุ้ย เหมือนเราจะพูดไม่รู้เรื่องอ่ะ ขอโทษนะค่ะ ==" ฮ่ะๆๆๆ เราเป้นคนเรียบเรียงคำพูดไม่เก่งอ่ะ 55555+

แอดบล็อกนะค่ะ

ป.ล. เราพูดงงงวยมากเลยสิเนอะ 5555+ ขอโทษนะค่ะ ^^
แหมเทอ อย่ามาพูดเรื่องปั่นงงปั่นงานแถวนี้

เมื่อเทอมที่แล้ว ชั้นแทบจะจับคำนี้มาทำเมียกันเลยทีเดียว ปั่นงานศิลปะส่งกันไฟแล่บ

แต่แปลกแฮะ...ตอนเรียนกุสาปแช่งมันอย่างมหันต์ แต่พอเรียนจบคอร์สแล้ว...ใจหายแฮะ

เพราะบ้านชั้นไม่อนุญาตให้เอาวิชานี้เป็นโท แทนที่ฉันจะได้ต่อยอดในปี 2 ชั้นก็ต้องหยุดมันแค่นั้นว่ะ

จริงๆแล้วชั้นอยากเรียนสายศิลปะนะเว่ย โดยเฉพาะแนวออกแบบพวกมัณฑณศิลป์ แต่...บ้านชั้นไม่สนับสนุน

ที่ชั้นเรียนอยู่ตอนนี้ ชั้นก็ไม่ได้มองว่ามันเลวร้ายนะ แต่บางครั้ง เนื้อหามันทำให้ชั้นเครียดว่ะ โดยเฉพาะวิชาภาษาญี่ปุ่นที่มันทำชั้นไว้เจ็บแสบมากsad smile

จะหันหลังตอนนี้ ก็ไม่ทันแล้วล่ะ ที่ทำได้ตอนนี้ก็คือทำในสิ่งที่"ต้อง"ทำให้ดีที่สุด และอย่าทิ้งเรือ่งที่"อยาก"ทำ ถ้ามีโอกาส ก็ทำมันซะ อย่าให้เรือ่งที่"ต้อง"ทำมาบั่นทอนความอยากของเราได้ 55555+

#5 By mookie' on 2008-05-15 00:06

อืม..นี่เป็นเรื่องยามเรียนสินะ มาฟังเรื่องของพี
คนวัยทำงานมั่งดีก่า

พีเองก็เป็นคนพอมีฝีที่มืออยู่บ้างและไม่โง่ในการเรียนจบปุ๊ป
หางานด้วย"ใจไม่รัก" รู้สึกติดบ้าน ไม่ได้ขี้เกียจแต่มี "บางอย่าง"
รั้งไว้ทำให้ไม่สามารถเผชิญชีวิตทำงานได้อย่างสะดวกใจ
แต่ "บางส่วน" ในตัวก็ยังคงพยายามใฝ่หางานทำอยู่ (อาจเป็นสันดร
รักดีของคนปกติบางอย่าง) จึงหา สมัครมาตลอด เชื่อหรือไม่ ว่าเคยได้
งานดี ๆ หลายครั้งแต่ปฏิเสธหมด บางครั้งทำวันเดียวออกก็มีทั้งๆที่
งานดีทุกอย่างคนก็โอเค....เพราะอะไร?...เหมือนเป็นคน "เหยียบขี้ไก่
ไม่ฝ่อ" จะทำอะไรก็ไม่มีจุดยืนและความมุ่งมั่น เขียนยาวยืด อยากสรุป
ความเพียง ดีใจนะที่คนคล้ายๆเราก็ยังมีอีกมาก

วีธีแก้คงทำได้แค่ "ตั้งสติ" และ "เลือกทางที่ตนคิดว่ามีความสุขที่สุด"
แม้นคำตอบนั้นจะคือการที่ไม่ทำอะไรเลยก็ตาม แต่ต้องมั่นใจว่าทาง
เลือกนั้นจะทำให้คนรอบข้าง(ที่คุณรัก)มีความสุขด้วยนะไม่ใช่แค่ตัว
เราเอง คำพูดนี้อาจช่วยอะไรไม่ได้มากนัก แต่พีก็ยังขอเชียร์ให้ทุกคน
สู้กะตัวเองต่อไป มองโลกแง่ดีเข้าไว้ ใจสู้ พีเองก็จะพยายามเช่นกัน
สู้ ๆ คับ ทำวันนี้และพรุ่งนี้ ให้ดีที่สุดพออย่าคิดยาว big smile

#6 By p.cobra on 2008-05-15 02:14